Bir Annenin Görünmeyen Mücadelesi
Son bir haftadır önce ben, hemen ardından ikizler hasta oldu. Bir türlü toparlanamıyorum. İkizlerin mızmız halleri, ev işleri, yemek yapma zorunluluğu ve benim kendi halsizliğim derken her şey üst üste geldi. Vücudumda kolumu kaldıracak halim bile kalmadı ama kimsenin bunu görmeye niyeti yok gibi. Güçlü olduğum için değil, mecbur olduğum için her şeyi yapıyorum.
Güçlü Değil, Mecburum
Dün gece kötü bir rahatsızlık geçirdim. Sabaha kadar başımın arkası zonkluyor, sanki tavan üzerime çöküyordu. O haldeyken bile kalkıp yemek yaptım, ikizlerle ilgilenmek zorundaydım. Çünkü annelik bazen, kendi sağlığını bile unutmayı gerektiriyor.
Bir Gün Dinlenmek Benim de Hakkım mı?
Artık tükenmiş durumdayım. Sürekli başım dönüyor, gözlerim kararıyor. Kendimi bir an olsun dinlendirebilecek bir boşluk arıyorum ama o boşluk hiç gelmiyor.
Bazen düşünüyorum: Bir gün olsun dinlenmek benim de hakkım olabilir mi acaba? Bir annenin yorulma, durup nefes alma hakkı var mı gerçekten?
