Sessiz Çığlıklarım Var
Bazen sadece susuyorum. Ne konuşacak gücüm kalıyor ne de anlatacak yerim. Gözlerim doluyor ama ağlamaya bile zaman bulamıyorum.
Evim Temiz Ama İçim Dağınık
Bazen sabah saatlerce temizlik yapıyorum; perdeleri silerken içimi de temizliyorum sanıyorum. Ama akşam çocuklar geliyor, evi bir dakikada dağıtıyorlar. O an içimden bir “of” geçiyor ama sonra dönüp onları seyrediyorum… Ve işte o an, dünyanın en mutlu insanı oluyorum.
Yok Sayılan Bir Anne
Beş çocuklu bir anneyim ben. Ama nedense bunu kimse görmek istemiyor. Ne babam, ne kardeşlerim, ne de eşimin ailesi… Sanki ben yokmuşum gibi davranıyorlar. Varlığım onların gözünde yük gibi. Ama ben kimseye yük değilim.
Yorgunlukla Karışık Güç
Evet, yorgunum. Hem de çok yorgunum.
Bazen o kadar yorgunum ki korkaklaşıyorum. Bazen ne yaparsam yapayım saklanamıyorum.
Bazen kırılıyorum.
Ama hiçbir zaman vazgeçmiyorum.
Kendi Küçük Dünyam
Ben, bu karmaşanın içinde kendime küçük bir dünya kurmayı başardım. Belki penceresi geniş değil, kapısı gıcırdıyor ama içi sevgiyle dolu.
Çocuklarıma umutla bakan bir anne var o dünyanın içinde.
Hayatın Getirdiği Ama Benim Taşıdığım
Hayat bana bazen hiç adil davranmadı. Bazen, “bu kadarı da fazla” dedirtti. Ama içimde bir ses hep şunu fısıldadı:
“Dayan… Geçecek. Sen güçlüsün çünkü sen bir annesin.”
Her Güne Yeniden
Yaptığım her şeyi severek, isteyerek, umutla yapıyorum. Yorulsam da, üzülsem de, kırılsam da…
Her gün yeniden başlıyorum. Çünkü annelik, her sabah yeni bir umudu doğurur.
Bir Anne Uyuyamaz Ama Hayal Kurar
Ben belki geceleri uyuyamıyorum ama hayal kuruyorum.
Hayalim; huzur.
Hayalim; çocuklarımın güvenle büyümesi.
Ve biliyorum ki, bu hayal çok uzak değil.
Çünkü ben her şeye rağmen dimdik duruyorum.
Yalnız da olsam, anlaşılmasam da, yorulsam da…
Ben bir anneyim. Ve anneler pes etmez.
Bu satırlar bir annenin yorgun ama inanç dolu kaleminden döküldü…
Belki senin de için yanıyor, belki sen de susuyorsun. Ama bil ki yalnız değilsin.
Instagram & Facebook: @annemdensonra
