Bugün sizlere 12 yaşına girmek üzere olan, ergenlik döneminin eşiğinde bir çocukla nasıl başa çıkılabileceğini kendi tecrübelerimle anlatmaya çalışacağım. Bu benim üçüncü kez yaşadığım bir deneyim ve itiraf etmeliyim ki bu dönemde çocuklar oldukça hırçınlaşabiliyor.
Şu sıralar oğlumun evde bulaşmadığı kimse kalmadı. Dalga geçmeler, alaycı tavırlar, özellikle kendisinden küçük ikiz kardeşleriyle yaşadığı çatışmalar bir hayli arttı. Keskin tavırlarıyla hepimizi yoruyor diyebilirim. İçinde gereksiz bir özgüven dalgası var gibi… Ama neyse ki bu konuda ailece deneyimliyiz.
12 yaşındaki bir çocuk her zamankinden daha çok ihtiyaç duyuyor yakınlarının sevgisine. Ben de bu dönemde oğluma evde çeşitli görevler vererek sorumluluklarını biraz artırdım. Aynı zamanda sevgimi daha çok göstermeye, onunla daha fazla iletişim kurmaya çalışıyorum. Sürekli dertleşiyoruz ki bizden uzaklaşmasın, kendini yalnız hissetmesin. Onun yanında olduğumu hissettirmek en büyük önceliğim.
Çok şükür ki bu yaklaşımım olumlu sonuç verdi; oğlum biraz daha sakinleşti. Dediğim gibi, bu dönem ince bir çizgi üzerinde yürümek gibi. Ama kesinlikle imkânsız değil. İlk başta zor gibi görünse de birkaç denemeden sonra insan o ip üzerinde yürümeyi öğreniyor, hatta zamanla zevk bile almaya başlıyor.
Ben ergenlerle ilgilenmeyi seviyorum çünkü çocukları çok seviyorum. Hâlâ içimde büyümeyi başaramamış bir çocuk yaşıyor ve bu da bana büyük avantaj sağlıyor.
Eğer sizin de ergenlik çağında çocuklarınız varsa bilin ki kesinlikle yalnız değilsiniz. Eğer baş edemediğinizi hissediyorsanız, lütfen benimle iletişime geçin. Tecrübelerimizi paylaşmak, birbirimize destek olmak bu yolculuğu çok daha kolay hale getirebilir.
