Bölünmüş Bir Ülkede Yaşamak:

Gelecekten Duyduğum Kaygılar

Üzerinde yaşadığımız topraklar, doğasıyla, tarihiyle, kültürel zenginlikleriyle eşsizdir. Türkiye, her anlamda yaşanılacak bir ülkedir. Ancak ne yazık ki bugün yaşanması en zor ülkelerden biri haline gelmiş durumda.

Bir Ülke Kaç Parçaya Bölünebilir?

Bir ülke kendi içinde 4, 5, 6, hatta 9 parçaya bölünebilir mi? Bölünmemesi gerekir, ama Türkiye bugün farklı kimlikler üzerinden bölünmüş durumda. Alevi-Sünni, Kürt-Türk, sağcı-solcu gibi ayrımlar derinleşerek devam ediyor. İnsanların bu ayrışmalar uğruna neden savaştığını anlayamıyorum. Çünkü herkesin sonu aynı: ölüm. Bu dünya kimseye kalmadı, kalmayacak da. İki yaşındaki bir çocuğa bile sorsanız, bu gerçeği bilir. Ama dünyayı yönetenler hâlâ öğrenemedi.

Çocuklarımızın Geleceği Tehlikede

Bugün ülkemizde yaşanan bölünmeler ve çatışmalar yüzünden çocuklarımızın geleceği büyük bir tehlike altında. Kimileri daha iyi bir yaşam umuduyla çocuklarını başka ülkelere kaçak yollarla göndermek zorunda kalıyor. Oysa ben çocuklarımı kendi ülkelerinde büyütmek istiyorum. Kendi ülkeleri için çalışsınlar, kendi topraklarına hizmet etsinler istiyorum. Onların başka ülkelerde kaybolup gitmesini istemiyorum.

Kimlik Değil, İnsanlık Önemli

Ben Alevi değilim, Sünni değilim. Kürt ya da Türk de değilim. Öncelikle insanım ve insan gibi yaşamak istiyorum. Hiç kimse doğarken kendi ırkını, mezhebini seçmiyor. Hepimiz insan olarak doğuyoruz. Peki, o halde neden birbirimizi bu kimlikler üzerinden yargılıyoruz?

Türkiye, hepimizin ortak vatanı. Çocuklarımızın geleceğini karanlığa sürüklemek yerine, birlik olmayı öğrenmek zorundayız. Çünkü bu dünya kimseye kalmadı ve kalmayacak. Ama insanlık, barış içinde yaşayabilirse, geleceğe umut bırakabiliriz.

Paylaş

Diğer Yazılar

Sürekli Alttan Almak

Görünmez Olmanın En Hızlı Yolu İnsan neden sürekli alttan alır? Çünkü sevdiği insanların kalmasını ister. Çünkü yalnız kalmaktan korkar. Çünkü kan bağı varsa her şey

Okumaya Devam Et >>

Zamanın Sessiz Tanıkları

Bir Alzaymır Yolculuğunun Ardından Evet, işte buradayım… Ne mutlu bana ki yeniden yazabiliyorum. İçimde küçük bir çocuğun sevinci var sanki; çünkü kelimelerle yeniden buluşmak, hislerimi

Okumaya Devam Et >>