Yeniden yazı yazmanın mutluluğu içerisindeyim. Yazmak, benim için her zaman çok kıymetli bir duygu oldu. Kalemle ruhumu buluşturmak, içimi dökmek, sözcüklerde kendimi bulmak… Gerçekten tarif edilemez bir huzur veriyor insana.
Güvenin Azaldığı Bir Dünyada
Ama ne yazık ki hayat, her zaman bu kadar huzurlu olmuyor. Bu zamanda insan, babasına bile güvenemez hale gelmişken, yaşamaktan ne beklemeli? Benim en büyük sınavlarımdan biri de maalesef babamla oldu. Annemden sonra bana hiç “baba” olduğunu hissettirmedi. Baba nedir, artık bilemiyorum. Hislerim köreldi.
Varlığıyla Yıkan, Yokluğuyla Rahatlatan
Benim babam, yıllarca arayıp sormaz ama bir gün canı isterse çıkagelip kırar döker. Neden böyle bir hakkı kendinde görüyor, bilmiyorum. Annem hem annemdi hem babam. Cehennemimin sebebi oldu bazıları… Ama neyse, başınızı fazla ağrıtmak istemem.
Kapanmış Bir Kapı: Baba
Hayatta bazı insanlar vardır; hiç olmadıkları zaman rahatsınız. Ne zaman canları isterse gelip fırtına gibi eserler. Umarım o fırtına çok uzun bir süre uğramaz hayatıma. Çünkü annemden sonra zaten bir daha açılmadı o kapı. Açılmasına da gerek kalmadı.
Kendime Yeni Bir Aile Kurdum
Artık üzülmüyorum. Kocaman bir ailem var. Ve bir de canım kardeşim… Allah onlara uzun ömürler versin. Bana onlar yeter.
