Merhaba sevgili okurlarım,
Bugünkü konum, bu hayattaki en kıymetlilerimiz olan yaşlılarımız… Onlar; annelerimiz, babalarımız, dedelerimiz, ninelerimiz; hayatımızdaki gerçeklerimizdir.
Kaybolan Bir Canın Ardından
Üç gün önce köyde yaşayan kayınvalidem ve kayınpederimi ziyarete gitmiştik. Yemekten hemen sonra kayınpederime gelen bir telefon hepimizin canını çok sıktı. Köydeki sakinlerden, kayınvalidemin akrabası olan 75 yaşlarındaki Alzheimer hastası bir amcamız kaybolmuştu. Nereye gittiğini bilen ya da gören yoktu. O an yaşadığım duyguları size anlatabilir miyim, yazarken yaşadıklarımı hissettirebilir miyim, bilemiyorum.
Yaşlılarla Kurulan Dostluk
Köye ilk gelin gittiğimde, gençlerden çok yaşlılarla arkadaşlık yapmayı severdim. Bu amcamız da o dostlarımdan biriydi. Zamanında çok zeki, akıllı ve inanılmaz el becerileri olan biriydi. Hayatındaki onca zorluğa rağmen çocuklarını büyütmüş, bazılarını okutup meslek sahibi yapmıştı. İşte o amcamız şimdi kayıptı. Her şeyden habersiz, zihninde tek bir anı bile olmadan, kocaman bir boşlukta kaybolmuştu. Kim bilir şu an ne haldedir, diye düşündük. Ailesi perişandı; gece vakti, ellerinde el fenerleriyle babalarını aramaya koyuldular. Köydeki herkes yardıma gelmişti.
Mutlu Son ve Şefkatin Gücü
Derken gelen bir telefonla hepimiz derin bir nefes aldık. Amca, köyün girişindeki bir eve sığınmıştı. Yaklaşık 20 dakika sonra eve getirildi. Çocuklarının sevincini tarif etmek gerçekten zor; herkes sevinçten ağlıyordu. Tam o sırada, korkmuş gözleri ve titreyen elleriyle, sessizce odaya girip bir köşeye oturdu. Çocuklarının ona şefkatle, sevgiyle ve merhametle baktıklarını gördüğüm o an, içimi ısıtan çok güzel bir sahneye şahit oldum. Duygularımı anlatmakta zorlanıyorum; bu güzellik, kelimelerle tam olarak ifade edilemezdi.
Her Yaşlı Bu Kadar Şanslı mı?
Keşke bütün yaşlılarımız bu kadar şanslı olabilse. Ancak ne yazık ki gözlerimiz ve kulaklarımız çok kötü şeylere de şahit oluyor. Sizlere anlatmak istediğim şu: Yaşlılarımıza daha fazla şefkatle, daha korumacı ve merhametli bir tavırla yaklaşmayı öğrenmeliyiz. İlerleyen yazılarımda yaşlılarımızla ilgili öyle hikayeler paylaşacağım ki, duyduklarınıza inanamayacaksınız. Bu konuda daha duyarlı olmalıyız; çünkü onlar bizi bugünlere getiren, en gerçek yanlarımızdır.
Yaşlılarımızın Işığını Hiç Söndürmeyelim
Yaşlılarımız, hayatımızın sessiz kahramanlarıdır. Onların bilgi ve tecrübelerinden öğrenilecek, paylaşımlarıyla büyütülecek çok şey var. Onları koruyup yanımızda olduklarını hissettirdikçe, hem bizim hem de onların içindeki sevgi çiçek açacak. Unutmayın, yaşlılarımız bize bırakılan en değerli emanetlerdir. Gelin, onlara hak ettikleri değeri verelim ve hayatlarının son demlerinde onları yalnız bırakmayalım.
Sevgi ve saygılarımla,
