Annemin Sonsuz Yolculuğu Kalbimde Dinmeyen Fırtına Bugün sizlerle geçmiş hikaye lerimden bahsetmek yerine, içimde hissettiklerimi paylaşmak istiyorum. Çünkü bugün, 9 Aralık… Annemin sonsuz yolculuğa uğurlandığı, bizi bırakmak zorunda kaldığı, o güzel gözlerini bir daha hiç açmamak üzere kapattığı gün.
Havada ölüm kokusu var. Etraf kalabalık, ama bir o kadar da yalnızlık dolu bir gün. Herkes ağlıyor; doğa bile perişan halde. Yerlere su dökülürcesine yağan yağmur, kurumuş otlar, ağaçlar, çiçekler ve hatta toprak bile gözyaşları içinde.
Doğa da Yas Tutuyor
O gün doğa bile annemin yokluğuna ortak olmuş gibiydi. İnsanların hıçkırıkları, yağmurun şiddetiyle karışıyordu. Herkes birbirine sarılıyordu ama kimse teselli bulamıyordu. Ben ise sadece annemin yokluğunu hissediyordum. Hiçbir ses, hiçbir kucaklama o boşluğu dolduramıyordu.
İçimde Kopan Fırtınalar
İçimde fırtınalar, savaşlar, isyanlar… Beynimde deli düşünceler birbirine yol vermeden çarpışıyor. Kalbim hızla çarpmaya çalışsa da bedenim bitkin, dizlerim beni taşıyamayacak kadar çökmüş halde. Dilim kilitlenmiş, gözlerim bir boşluğa takılmış, nereye baktığını bile bilmiyor. Kafam o kadar ağır ki, nasıl taşıyacağımı bilemiyorum.
Bu duygular, yıllar geçse de ilk günkü tazeliğiyle kalıyor içimde. Annemin gidişi, kalbimde kapanmayan bir yara gibi. O yara ne kabuk bağlamayı biliyor ne de iyileşmeyi… Burnumda hâlâ annemin gidişinin kokusu. O kokuyu nerede duysam hemen tanırım.
Hiç Alışamadığım Bir Yara
Annesizliğe hiçbir zaman güçlü olamadım, üstesinden gelemedim. Belki de gelmek istemiyorum. Annemi unutmak ya da ölümüne alışmak, ona büyük bir ihanet gibi geliyor bana. Çünkü bir anne unutulmamalı; hayatının sonuna kadar kalbinin derinliklerinde yaşatılmalı.
Anneler, yalnızca hayatta değilken bile evlatlarının yolunu aydınlatan birer ışık gibidir. Bu yüzden ben de annemi altın harflerle dünyaya kazımak istiyorum. Onu ölümsüzleştirmek benim ona verdiğim bir söz.
Annemi Ölümsüzleştirmek İçin Bir Söz
Çünkü benim annem bir melekti. Hiç kimseyi kırmadı, üzmedi; ama hep kırıldı, hep üzüldü ve sustu. Kendisine ve bize kıydı yalnızca. İşte bu yüzden bugün toprağın altında… Ama ben onun adını, sevgisini ve hatırasını sonsuz bir şekilde yaşatmak için elimden geleni yapacağım.Canım Annem, Meleğim…
Canım annem, meleğim…
Seni çok özlüyorum. Yalnızım, korkuyorum, sen söz konusu olunca çok zayıf düşüyorum. Ama seni asla unutmayacağım. Yanına gelene kadar sabırla görevlerimi yerine getireceğim.
Senin gibi iyi bir anne olacağım. Senin sevginle, senin ışığınla yaşayacağım. Seni kalbimin en derinlerinde, sonsuza kadar taşıyacağım.
Bu, sana verdiğim söz ve hayatım boyunca tuttuğum yasım olacak.
Seni çok seviyorum,
Kızın,Mavi
