Büyük bir aile kurmak, kalabalık içinde hiç yalnız kalmamak… Hepimiz zaman zaman bunun hayalini kurarız. Ben de tam olarak bunu istedim ve hayatımı bu doğrultuda şekillendirdim. Bugün geriye dönüp baktığımda mutluyum; güzel bir ailem, hayırlı evlatlarım var. Ancak zaman içinde fark ettim ki her şey insanın planladığı gibi gitmiyor. Büyük bir hata yaptım. Neyse ki, zararın neresinden dönülse kârdır.
Ben, çocuklarımı özellikle de kızlarımı hiçbir zaman sadece “çocuğum” olarak görmedim. Onlar benim sırdaşım, en iyi arkadaşım, dert ortağım oldular. Onlarla her şeyi paylaştım, her anlarında yanlarında oldum. Fakat şimdi anlıyorum ki burada büyük bir yanılgıya düşmüşüm: Çocuk, annenin arkadaşı değildir.
Elbette, onlarla pek çok şeyi paylaşabiliriz, dertlerine ortak olabiliriz. Fakat bu paylaşımın bir sınırı olmalı. Çünkü belli bir noktadan sonra çocuklar annelerine karşı sınırlarını kaybediyor, nerede durmaları gerektiğini bilmiyorlar. Rahatlıkla çizgileri aşıyor, annelerini istemeden de olsa kırabiliyorlar. Ve bu noktada anne olarak otorite kurmak, kural koymak giderek zorlaşıyor.
Bu gerçeği anlamam kolay olmadı. Kendi kendime “Ben nerede hata yaptım?” diye sordum. Bir gün fark ettim ki çocuklarım bana bazen bir anneye değil de bir arkadaşlarına konuşur gibi konuşuyor, düşünmeden kırıcı olabiliyor, otoritemi sorguluyorlardı. Oysa ben, onların bana her şeylerini anlatmalarını isterken, farkında olmadan annelikten ödün vermiştim. Onların sevgisini kaybetmemek için fazla anlayışlı davrandım, ama bu anlayış bazen bir annenin koyması gereken sınırları ortadan kaldırabiliyordu.
Şimdi anladım ki bir anne ya gerçekten anne olur ya da arkadaş olur ve sınırları kaybeder. Ama ikisi bir arada mümkün değil. Çocukların sevgisini ve güvenini kaybetmeden, onları kırmadan ama aynı zamanda otoritemizi de yitirmeden anne kalabilmek… İşte en büyük dengeyi burada kurmak gerekiyor.
Belki bugün biraz daha yalnızlaştım ama çok önemli bir şey öğrendim: Ben onların arkadaşı değil, anneleriyim. Ve bu, her şeyden daha kıymetli. Çünkü bir çocuk her zaman bir anneye ihtiyaç duyar, ama bir anne çocuklarının en iyi arkadaşı olmak zorunda değildir.
Peki ya siz? Çocuklarınızla aranızda nasıl bir denge kuruyorsunuz? Anne mi olmayı seçiyorsunuz, yoksa arkadaş mı?
