Katlanan Hasret ve Dinmeyen Acı
Bazı günler var ki, anne özlemi ruhumu tamamen felç ediyor. Bugünlerde içimdeki boşluk öylesine derin, nefes almak bile güçleşiyor. Sanki her şeyden kaybolmak istiyor, bilincimin kendini yok etmesini diliyorum. İçimdeki acıyı haykırarak ağlamak, kalbimdeki yükü bir an olsun hafifletmek istiyorum. Ama nafile… Kalbim titriyor. Gerçekten artık dayanamıyorum; gücüm tükendi. Neden anne acısı hiç dinmiyor? Neden geçen yıllar bu yaranın kabuk bağlamasına izin vermiyor?
Tam 14 yıl geçti. Koskoca 14 yıl… Ama acım, zamanla azalacağı yerde daha da büyüyor, daha da dayanılmaz bir hal alıyor. Bunun bir ilacı var mı bilmiyorum ama olsa bile, eminim ki o ilacı asla kullanmam. Annemi özlerken çektiğim bu acı, onu unutmayı sağlayacak bir ilaçtan çok daha değerli benim için. Nasıl kıyarım cennet kokulu annemi unutmaya? Nasıl kıyarım onun nur yüzünü zihnimden silmeye? Varsın, bu acı ömrüm boyunca benimle kalsın; hatta beni toprağa gömsün. Çünkü annemin yeri dolmaz, onun kaybı başka hiçbir şeye benzemez.
Dünyada o kadar çok insandan darbe aldım, ama zamanla bu darbelerin izini silemesemde yaşamaya devam edebiliyorum. Ancak annemin acısı öyle değil… Bu acıyı başımın tacı yaparım, bir ömür boyu taşırım, “of” bile demem. Çünkü benim kaybım büyük. Dünyadaki tek meleğimi, beni hayata getiren o kutsal insanı, annemi kaybettim.
Anneciğim… Canımın taa içi. Seni öyle çok özlüyorum ki… Sensiz geçen her gün, içimdeki özlem biraz daha büyüyor. Seni kaybetmenin acısı her geçen yıl katlanarak devam ediyor. Biliyorum, bu hasret beni yavaş yavaş tüketecek. Gün gelecek, seni özlemekten kendimi kaybedeceğim. Ama olsun. O gün geldiğinde ve sonunda senin yanına vardığımda, bu acı da bitecek. O güne kadar, seni özlemle anmaya ve içimde taşımaya devam edeceğim.
Canım annem, beni izlediğini biliyorum. Hep hissettiğim gibi, sen bir yerlerden bana bakıyorsun. Ve ben, seninle yeniden kavuşacağımız o günü bekliyorum. Seni çok seviyorum… Çok ama çok özlüyorum.
