Bugün yine kendimle baş başa, içimdeki fırtınalarla yüzleştiğim bir gün. Hayatın içinde bazen durup “Nasıl geçti bugün?” diye sormak gerek kendine. Ben de tam bu sorunun cevabını arıyorum. Ancak ne ruh halim ne de düşüncelerim sabit; tıpkı ilkbahar yağmurları gibi, aniden değişen, bir öyle bir böyle…
Gerçekten yoruldum. Bu sürekli değişen ruh hali beni hem zihinsel hem de duygusal olarak yıpratıyor. Ruhumun yaşlandığını hissediyorum. Bu his o kadar derin ki bazen canımı yakıyor.
Bir an diyorum ki: “Evet, zayıflayacağım, kendime daha iyi bakacağım.” Ama belki sadece birkaç saat sonra başka bir düşünce gelip oturuyor aklıma: “Zayıflasam ne olacak ki? Zaten 40 yaşındayım. Hayatımın en güzel yılları geride kaldı. Boş ver gitsin.”
Derken kısa bir süre sonra yeniden bir kararlılık geliyor: “Bu saatten sonra kendime bakacağım. Bir dakikamı bile boşa harcamayacağım!” Bu iniş çıkışlar, bu gelgitler beni çok yıpratıyor. Hiçbir şeye tam anlamıyla odaklanamıyorum.
Kendime soruyorum: “Benim gibi hisseden başka biri var mı? Yoksa bu karmaşanın içinde tek başıma mıyım?” Bu düşünceler, bir türlü kurtulamadığım bu iğrenç duygular… İnsan geçmişte yaşadıklarının izlerini tamamen silebilir mi? Bana yapılanların ağırlığını ruhumdan, bedenimden, hafızamdan, bilincimden çıkarıp atabilir miyim? Bu sorunun cevabını bulmakta zorlanıyorum.
Ama yine de bir umut ışığı var içimde. Kendime dönüp bakıyorum, bir yol arıyorum, bir çıkış. Bu hisleri aşmak mümkün mü? Belki de bu yazıyı okuyup “Ben de böyleyim” diyen birilerinin varlığı bana güç verir. Çünkü yalnız olmadığını bilmek, insanın yükünü biraz olsun hafifletir.
Sonuçta hepimiz, içimizdeki fırtınaları dindirmek için bir mücadele veriyoruz. Bu yazı da benim mücadeleme bir ses…
