Bugün, uzun zamandır hissetmediğim bir duyguyu yeniden tattım: mutluluk. Evet, gerçekten mutluyum. Hayatım boyunca akrabalarımdan pek bir hayır görmemiş olsam da bugün bir mucize gibiydi. Annemin erkek kardeşi, dayım, yıllar sonra bizi ziyarete geldi. Bu ziyaret, içimde yıllardır derinlere gömdüğüm bir heyecanı yeniden canlandırdı.
Anneme Giden Bir Yol Gibi
Dayımı gördüğüm an, sanki annem geri gelecekmiş gibi bir hisse kapıldım. Çünkü o, annemden bir parça; aynı anne ve babadan gelen birinin varlığı tarifsiz bir duygu. Şu an bu yazıyı yazarken bile kelimeleri bulmakta zorlanıyorum çünkü bu hisleri ifade etmek neredeyse imkânsız. Annemi kaybettiğimden beri, 14 yıldır kalbimin en derinlerinde saklı kalan o duygular bugün yeniden yüzeye çıktı.
Bir Parça Hasret, Bir Parça Huzur
Dayımı her gördüğümde içimde bir şeyler titreşiyor, ona dokunup varlığını hissettikçe nabzım yükseliyor. Allah’tan başka kimseden bir beklentim kalmadı artık. Tek isteğim, beni böyle güzel anlardan mahrum bırakmaması. Dayımın gelişiyle annemi yaşadım bu gece. Kalbimde bir parça huzur buldum.
Mutluluğun Yanında Bir Kırgınlık
Ancak hislerim çok karmaşık. Bu mutluluk ve heyecanla birlikte dünyaya karşı öfkem de büyüyor. Neden bu kadar haksızlık edildi bana? Neden annemin sıcaklığı bu kadar erken alındı elimden? Ama yine de, bugün yaşadığım bu an, tüm o kırgınlıkları bir nebze olsun unutturdu.
Annemi Yeniden Hissettim
Hayatın ne getireceği bilinmez, ama bu gece annemi hissettim, onun varlığını yaşadım. Gözlerimdeki yaşlar durmasa da kalbimde tarifsiz bir huzur var. Bu gece çok mutluyum, çok duygusalım ve bir o kadar da kızgınım… ama en önemlisi, uzun bir aradan sonra bir parça annemi yaşadım.
