Bazen insan, sesi duyulmadığında gerçekten var olup olmadığını sorgular… İşte ben, o sorgunun tam ortasından yazıyorum bu satırları.
Uzun Bir Sessizlikten Sonra
Haftalar sonra, çok şükür, yeniden yazabilmenin mutluluğu içerisindeyim. İnsan oğlu bu dünyaya gerçekten de çekmeye geliyor bence. Özellikle de benim gibi olanlar için bu söylediğim fazlasıyla geçerli.
Daha Kötüsü Ne Olabilir Derken…
Her seferinde kendi kendime diyorum ki, “Daha kötü ne olabilir ki?”
Ama her defasında, daha da kötüsüyle karşılaşıyorum. Hem de arka arkaya…
Önümüzdeki yazılarımda, başıma neler geldiğini bir bir anlatacağım.
Ancak bugün, bundan bile önemli bir konudan bahsetmek istiyorum.
Siz Okurlarıma Kırgınım
Yazamadığım bu haftalarda, içimden bir ses hep şunu dedi:
“Kimse seni merak etmeyecek.”
Ve maalesef, o ses haklı çıktı.
Hiç kimse yazmadı bana…
Hiçbiriniz hâlimi merak etmediniz.
Bunu görmek beni gerçekten çok üzdü.
Sanırım bu benimle ilgili bir sorun. Hâlâ güveninizi kazanamamış olmak…
Belki de suç benimdir.
Ya da sadece kaderim böyle yazılmıştır.
Yalnızsam, Sorun Bendedir
Eğer siz de yoksanız yanımda, ben bitmişim demektir.
Bir hayatımı, bir dünyaya yazmaya karar verdim.
“Elbet beni anlayan biri çıkar,” diye düşündüm hep.
Ama korkuyorum.
Ya siz de yanımda durmazsanız?
Eğer bu dünyada gerçekten yalnızsam…
Demek ki kesinlikle sorun bendedir.
